Waarom kan ik mijn bedrijf niet beëindigen?

Een wat oudere ondernemer die kwakkelt met zijn gezondheid wilde zijn onderneming beëindigen. Overnamekandidaten waren er niet. Daarnaast waren de resultaten van de laatste jaren zeer matig. 'Het is mooi geweest', aldus de ondernemer. Het was tijd voor geraniums en klaverjassen. Een bedrijfsbeëindiging is iets wat met de toenemende vergrijzing vaker voor gaat komen.

Hans Vosjan
Hans Vosjan

De leeftijd en gezondheid van de ondernemer gaven een billijk argument om de onderneming te staken. Een korte procedure bij het UWV en klaar zou je denken. Helaas werkt het iets anders. Want de ondernemer moest voor zijn 5 werknemers in totaal € 150.000 euro aan transitievergoeding aftikken.

De ondernemer kan niet stoppen

Helaas, dit geld was er niet. Van een praktische oplossing was ook geen sprake, behalve de werknemers 'op de blote knietjes' smeken om het dienstverband te beëindigen zonder toekenning van een vergoeding.

"Zijn de werknemers ouder dan 50
dan kan dit een heel maandsalaris
per dienstjaar zijn"

Het kwam erop neer dat de ondernemer zijn bedrijf niet kon beëindigen, ondanks de persoonlijke én bedrijfseconomische omstandigheden. Een andere optie? Faillissement aanvragen. Maar dat is ook niet zomaar mogelijk en het kan grote gevolgen met zich meebrengen. Een zeer merkwaardige, maar lastige situatie dus.

Hoge transitievergoeding

De standaardregeling voor de vergoeding is dat de werknemer voor elk gewerkt dienstjaar éénderde maandsalaris ontvangt. Werknemers die langer dan 10 jaar in dienst zijn, krijgen vanaf 10 jaar een half maandsalaris per dienstjaar. Zijn deze werknemers ouder dan 50 dan kan dit een heel maandsalaris per dienstjaar zijn.

Voor werknemers met lange dienstverbanden en hogere leeftijden loopt de hoogte van de vergoeding dus erg rap op. Werkgevers die hun personeel met pijn en moeite in dienst hebben weten te houden, ondanks de wisselingen in de conjunctuur in loop der jaren, worden hiervoor eigenlijk gestraft.

Grootste verandering in afgelopen jaren

De transitievergoeding is wellicht ongemerkt de grootste verandering in het arbeidsrecht van de afgelopen jaren. Het heeft immers een grote doorwerking. Zelfs bij slechte bedrijfseconomische resultaten kijken ondernemers tegen hoge kosten aan om hun personeelsbestand, hoe noodzakelijk ook, in te krimpen.

Zo stond vorig jaar ook een klant van mij met de rug tegen de muur. Hij moest ruim € 200.000 betalen voor het afscheid van 4 werknemers. Zelfs nu de resultaten al beroerd waren. Toen ik deze boodschap deed, staarden twee paar glazige, niet begrijpende ogen me aan. Helaas kon ik de situatie niet duidelijker of mooier maken dan het was.

Bescherming van werknemers

De arbeidsmarktpositie van werknemers beschermen is goed. Maar is een standaardvergoeding, die fors op kan lopen, wel zo verstandig? In mijn beleving werkte het oude systeem best redelijk, uitzonderingen daargelaten.

"Koren op de molen voor
uitzendbureaus en payrollbedrijven"

Momenteel vrees ik voor een averechts effect als we niet oppassen. Steeds vaker hoor ik van ondernemers dat ze angst hebben om personeel aan te nemen. Koren op de molen voor uitzendbureaus en payrollbedrijven, weinig vastigheid en zekerheid voor werknemers. Dit lijkt mij niet de bedoeling van de wetgeving.

Discriminatie?

Waarom moet overigens een werknemer met een lang dienstverband überhaupt standaard een hoge vergoeding krijgen, ongeacht de reden van beëindiging? Is het jarenlange trouw, of de bescherming van werknemers met lange dienstverbanden? Is dit wel eerlijk?

De jobhobbers die al met al net zolang gewerkt hebben, maar voor verschillende werkgevers, hebben dit privilege niet. Is dat geen discriminatie? Daar kunnen de meningen natuurlijk over verdeeld zijn.

Tot het bittere eind

Ondernemers kunnen dus zelfs tot na hun pensioen vastzitten aan hun bedrijf als de onderneming niet overgedragen kan worden. Sterker nog; zelfs bij overlijden zouden de nabestaanden van de ondernemer te maken krijgen met de kosten van de hoge vergoedingen. Zeker indien er sprake is van een eenmanszaak of v.o.f.-structuur, kan het ook privé grote gevolgen hebben.

Als wij het de ondernemers niet meer uit kunnen leggen

Laatst hoorde ik een mooie slogan op de radio: 'Als wij het onze kinderen niet meer uit kunnen leggen, is het tijd voor verandering!'. Ik dacht bij mezelf: 'Als wij het ondernemers niet meer uit kunnen leggen, is het tijd voor verandering'.

Ik ben erg benieuwd of er op dit vlak verandering komt. Want het niet kunnen stoppen met je bedrijf vanwege redelijke gronden en daarnaast ook nog eens de angst om personeel aan te nemen; dat kan toch niet de bedoeling zijn voor ondernemend Nederland?

Geen reacties
Plaats nieuwe reactie

Reageer op:

Annuleren