Blijven sturen!

Met vallen en opstaan kom je het verst

Het was een zonnige zondagmiddag, ergens in het voorjaar eind jaren negentig, toen ik mijn lesje leerde. Ik schat dat ik zo’n zeven jaar oud was.

Mijn ouders waren eigenaar van een installatiebedrijf met een familiehistorie van toen meer dan honderd jaar. Een echte ondernemersfamilie, waarin ik al vroeg doorhad dat je met vallen en opstaan het verste komt.

Jaap Hiestand
Jaap Hiestand

Met kleine stapjes vooruit

Van mijn vader leerde ik fietsen en streng zoals hij was, vertelde hij mij dat ik mij moest richten op de weg die ik op wilde. Steeds leidde ik mijzelf af met alles wat er in de omgeving gebeurde.

Ik herinner me dat mijn vader in mijn kleine rode fietsje een bezemsteel plantte om mij het gevoel van vrijheid te geven en vast te kunnen pakken wanneer dat nodig was.

In onze winkel tussen alle wastafels, radiatoren en tl-lampen stond mijn rode fiets gestald. Met bezemsteel.

Vallen…

En daar was die ene zondagmiddag, toen ik mijn lesje leerde. Mijn moeder en ik stapten, zoals we wekelijks deden, op de fiets. Op naar oma. Mijn vader werkte de administratie bij en zorgde dat alles voor de week daarop weer gereed was.

Dat wat ik van mijn ouders leerde, neem ik nog iedere dag mee. 

Daar gingen we. Vanuit het bospad de pas geasfalteerde weg op. We hadden de vaart er lekker in, totdat we bij de grote bocht kwamen. Bij kasteel de Wildeborg werd ik afgeleid en kwam ik in een zijspoor terecht. Gevaarlijk zwiepte mijn stuur heen en weer. Mijn moeder probeerde de bezemsteel te pakken om grip op mij te houden, maar ... ze was te laat. Boem!

Daar lag ik. Ik voelde de scherpe pijn van kiezelsteentjes in mijn handen en knieën. Mijn been was gehavend. Ik schreeuwde het uit.

En opstaan

Mijn moeder bleef rustig. Liet me uithuilen en gaf me een knuffel. "We hoeven nog maar een klein eindje en oma heeft vast een pleister voor je". Ik moest nog maar even door de pijn heen bijten. Nog even volhouden. Ik was boos en wilde absoluut niet meer met de steel verder fietsen. Eigenwijs schreeuwde ik: "Gooi die stomme steel maar weg, je doet er toch niets mee!". Uiteindelijk fietsten we verder. Zonder stok. Dat was mijn voorwaarde. 

Een les om iedere dag mee te nemen

Inmiddels, vijfentwintig jaar later, is één van mijn grootste hobby's wielrennen. Ik ben menig keer gevallen, maar steeds hou ik in gedachten dat ik moet vallen en opstaan om beter te worden. Alleen op die manier kan ik het podium bereiken. Dat wat ik van mijn ouders leerde, neem ik nog iedere dag mee. 

Sturen op feiten en cijfers

Tegenwoordig, in mijn werk als business consultant bij de Jong & Laan, ben ik met veel ondernemers in gesprek. We hebben het veelal over de weg die de ondernemer opgaat. Een die soms (nog) onbegaanbaar is, of soms helemaal nieuw.

Ik had nooit gedacht dat de val die ik als kleine jongen maakte, nog steeds een onderwerp van gesprek is. Met ons managementdashboard sturen wij op feiten en cijfers en gaan we met de ondernemer in gesprek over de richting die hij op wil. Met actuele managementinformatie en toekomstgerichte analyses grijpen wij de steel zodra dit nodig is.

Blog
Ondernemen: kansen zien en benutten
Lees meer
Nieuws
Familiebedrijven presteren beter
Lees meer
Blog
Ondernemer en gevoel
Lees meer
Geen reacties
Plaats nieuwe reactie

Reageer op:

Annuleren